سال ها پیش مردی متولد شد که اسطوره و مصداقی شد برای جهانی
که نیاز به آفتابی تابان برای هدایت در
تاریکی داشت.
یگانه مردی که به گفته خودش به راه های آسمان بیش از راه
های زمین اشراف داشت.
مردی که مصداق کامل توحید و توکل بود.
آری علی هم او بود که برای ما از بی وفایی جهان در حال گذر می
گوید.
تصویر زندگی از نگاه مولای متقیان همان جهان فانی است که
باید از او توشه برداشت نه این که بدان دل
بست.
بازی زندگی را به نهیب زیبای بانگ رحیل صاربان دنیا از زبان
علی، بیرنگ می بینم.
آری وقتی اوصاف پارسایی را از زبان مولای پارسایان می خوانم
بر خود ننگ می بینم که نامم پارساست.
میزان حق ؛ فریاد عدل را بر می آورد و دنیا کر از شنیدن حق ،
خفته بود.
داد علی برای ((دق کردن مرد مسلمان از غم خارج شدن خلخال از
پای زن یهودی در ارض مسلمین))اسطوره مثال زدنی و بی تکرار حمیت است.
سکوت علوی در برابر دنیایی فتنه ؛ آنهم فقط برای حفظ اسلام
؛ پشت من و خیلی ها را از وظیفه ایمانی می لرزاند.
به باد ((فرصت ها چون ابر در گذرند پس فرصت های نیک را
غنیمت شمار))بر گذشته های بی ثمر حسرت می خورم.
ایمان محمد مصطفی(ص)؛ ولایت تکوینی سلیمان،ایستادگی
ابراهیم،صبر ایوب همه در او جمع بود.
بت شکنی اش من را به یاد غیرت ابراهیم در برابر دنیای نمرود
می اندازد: تالله لاکیدن اصنامکم: به خدا
بساط بت پرستی شما را بر می چینم.
علی هم اوست که وارد شدن در قلعه خیر و سلامتی او بسان سوار
شدن بر کشتی نوح نبی است.
الحق که باریتعالی میراث نبوت را یک جا به علی داده بود.
